مینا

1ی نازنین ، از من خواستید که متن وبلاگ شما را بخوانم و نظرات مربوط به انرا و درباره اش نظر بدهم

.......

مینا جان

من متن شما را خواندم و لی دغدغه نوشتن شما را لمس نکردم . من وقتی متنی را می خوانم مانند دکتری هستم که دستم را روی قلب مریضی گذاشته ام و با گرفت نبض او حال جسمی اش را و حال روحی اش را می فهمم .

مینا جان بذار تا یک چیزی را برایت رک و راست بگم ، من اگر می نویسم به این معنا نیست که نوشتن تخصص من باشد یا علاقه من

من می نویسم چون از نظر خودم من عاقل ترین آدمی هستم که تا به حال دیده ام ، من انقدر عاقل هستم که وقتی افرادی را می بینم یا می خوانم گویا از دور دارم به تپه ای نگاه می کنم که می توانم افراد را در نقطه دقیق بودنشان ثبت کنم پیچ بعدی زندگی را چنان می دانم که گویی زندگی را دنده عقب می روم به این معنا که انگار من از جایی می ایم که هنوز دیگران دارند به انجا می روند

مینا جان

دنیا اسیر چنگال هوش های کثیف شده مرحله بعدی تکامل هوش ساده خواهد بود و تا زمانی که دنیا کلا هوش را کنار نگذارد و بسمت عقل نیاید هنوز زندگی را باخته است

مینا جان

انچه مهم هست این استکه من شما را دوست دارم و دوستان مانند ستارگانن با این تفاوت که روزهایمان را زیبا می کنن . نوشته ها در نبض زندگی مانند ماسه های ساحل لرزانند احترامشان به معنای تحت الفظی شان نیست به حسی است که ایجاد می کنند و تو یک حس خوبی

دغدغه هابت را به من بسپار ، من انباری بزرگی برایشان ساخته ام