خاطرات روزانه

وقتی یک کاری را شروع می کنم مشغله های فکری ام زیاد می شود ولی باز هم کار را شروع می کنم چون برای زندگیم برنامه دارم و داشتن برنامه این نیست که تنها فکرم آسوده باشد خیلی ها اسودگی فکر را به این می دانند که کاری انجام ندهند . کار نکردن کاریست که از عهده هر کسی ساخته است مهم این است که کاری انجام دهی . تالار برای من یک شغل است و من خودم را موظف می دانم در راستای شغلم هر چه می توانم بیشتر تلاش کنم . یکی از برنامه های من این است که به کسانی که دور و برم هستند انگیزه بیشتری بدهم و من الان با انجام کاری که شروع کرده ام قادر خواهم بود برای پانزده نفر کار دائمی داشته باشم دو نفر بعنوان سرایه دار یک نفر بعنوان دفتر دار سه نفر در مغازه ها مشغول باشند و نه نفر در رستوران .

از طرفی بنایی های من در نقطه ای انجام می شود که می تواند به روحیه جمعی مردم مبتنی بر اباد سازی روستا کمک کند . و کار خدماتی سطح بالایی در ان انجام می شود . من با ساخت هزار و پانصد متر زیر بنای اضافه تالار در مجموع بیش از سه هزار متر زیر بنا خواهم داشت که در ان مردم می توانند لحظات بیاد مادنی داشته باشند .

خودم بیشتر از همه می دانم که فشار مالی این بنایی را باید تحمل کنم ولی زندگی من همیشه پر از فشار بوده است تا جایی که باید گفت من در زمینه انجام کارهای سخت تخصص پیدا کرده ام . من بخوبی می بینم که مردم بیشتر به همون ماشین خریدن و خانه خریدن و یک در امد بی مشغله فکر می کنند . خوب می دانم که خیلی ها با سپرده کردن پولشان در بانک راحت در خانه هایشان دراز می کشند یا به مسافرت می روند ولی من این استراحت را ندارم و شبهای زیادی را تنها هستم و روزهای زیادی را با سر و کله زدن با کارگر و جوشکار و استا و بنا و اداره برق و اداره گاز و .... سپری می کنم و هر کدارم از انها را باید به شکلی جواب بدهم ولی این را بخوبی تحمل می کنم تنها می خوابم و تنها غذا می خورم راستش غذا خوردن تنهایی عذابم می دهم فقط به منظور رفع گشنگی چیزی می خورم که ان هم معمولا یک تخم مرغ است

می خواستم بیشتر ادامه بدهم ولی حاج یوسف امد پیشم و می ریم که با حاجاقا یک چایی بخوریم

+ نوشته شده در ۱۳۹۵/۱۲/۱۷ساعت 20 توسط كادر |