عصر موبایل

شاید باید دهه نود دهه موبایل نامید . در این زمان همه موبایل دارند همه سرشان تو اینترنت است و سرگرمی مردم شده تلگرام و وی چت و ... حالا خوب یا بد قضیه بماند چیزی که من با ان مشکل دارم همین اهنگ هایی است که موقع زنگ زدن به کسی پخش می شود یکی برایت ترانه می خواند دیگردعا می خواند و ان یکی برایت سخنرانی پخش می کند . در این میان خیلی ها تلاش می کنند شخصیت خودشان را به رخ دیگران بکشند یکی که می خواهد ثابت کند خیلی طرفدار فلانی است سخنرانی او را برایت پخش می کند و وقتی بهش زنگ می زنی تا دو دقیقه می گذارد تا سخنرانی گوش کنی . یکی بود که وقتی من بهش زنگ می زدم برایم دعا می خواند یک روزی در جمع دوستان به او زنگ زدم تا به این وسیله اعتراضم را بهش نشون بدم که فلانی من الان تو حال این نوع صدا نیستم . تلفن زنگ می خورد و برای من دعا می خواند ولی در ان طرف برای خودش ترانه پخش می کرد . گوشی اش را نگاه کرد صدای ترانه در بین جمع پیچیده بود و بعد نگاهی به من انداخت و منظورش این بود که ماجرا را برای دیگران توضیح ندهم .

نمی دانم ما مردم عصر موبایل داریم چه کار می کنیم ولی بی شک موبایل یک غفلت بزرگ را در ما ایجاد کرده است ما از خودمان و از اطرافیانمان غافل شده ایم . ما از بدبختی هایی که در واقعیت ما هست غافل شده و به خوشی های مجازی روی اورده ایم . ایا بدبختی از این هم بزرگتر می شود که در مملکتی چیزی به نمام کمیته امداد وجود داشته باشد و کلی زن و مرد و کودک و پیر عضو ان باشند . ایا تا به حال با خود اندیشیده اید که چقدر سخت است یک کودک از بدو تولد یک عضو کمیته امداد باشد که پدر و مادرش او را بدلیل مستمری بگیری بیشتر پس انداخته اند

چامعه ای بدبخت است که درد های واقعی خودش را نبیند و سرش را خوشی های واهی فرو ببرد . من عصر دایناسور ها را بر عصر موبایل ترجیح می دهم زیرا در ان دوران موجودات زنده با واقعیت سر و کار داشتند

+ نوشته شده در ۱۳۹۶/۰۴/۱۴ساعت 23 توسط كادر |