هنوز هستم

حرفهای نا امید کننده ی زیادی همیشه هست که ممکن است منطقی به نظر برسند . نمی دانم چرا حرف یاس همیشه منطقی تر جلوه می کند گویا انسانها خودشان را باور ندارند به امید باور ندارند و همیشه فکر می کنند یک اتفاق بد در راه است . این در حالی است که چیز بدی در زندگی وجود ندارد اینکه ما زنده ای بزرگترین نعمت است و برای خوش بودن نیاز زیادی به یارانه نیست . به هیچ چیز نیازی نیست من ادم های خوش زیادی را دیده ام که دندانهایشان را وقتی درد می کرده با انبر می کشیده اند و شبها در خانه های کلوخی با اتش کنده خودشان را گرم کرده اند و به جای تماشای فیلم با خواندن امیر ارسلان خودشان را سرگرم ساخته اند .

خوش بودن بصورت فردی کار سختی نیست ولی بصورت خانواده ای کمی سخت است بصورت اجتماعی کمی سخت تر است چون موج جامعه معمولا منفی است مثلا وقتی یک دزد در شهر هست کل شهر اماده دزدیده شدن است وقتی یک مار در باغ است هیچ کس روی چمن ولو نمی شود .

دارم با خودم حرف می زنم .

به حرفهای متفرقه مردم فقط به دیده رفع تنهایی و سر نرفتن حوصله ات گوش کن ولی درباره انها فکر نکن چو هر کسی از درد خودش حرف می زند و هر کسی از دید خودش به دنیا نگاه می کند

اینده را پیش بینی نکن چون حتی باهوش ترین افراد هم قادر نیستند اتفاقاتی را که در سرنوشت شما اثر می کذارند را حدس بزنند . به جای پیش بینی اینده کاری را که فکر می کنی درست است را انجام بده و منتظر بمان همیشه اون اتفاق مناسب در راه است

به دیده احترام به اطرافیانت نگاه کن زیرا نگاه احترام امیز تو سرمایه گذاری تو در مطمن ترین بانک دنیاست و ان قلب دیگران است

خسته نشو ولی گاهی بگذار تا چرخ گردون هم کار خودش را بکند

دست اخر اینکه وقتی همه شهر ها و روستاها را تضاد فکری بین ادمها از بین برد بیابانهای زیادی هست که می شود در انها خرگوشی شکار کرد و یا در کنسرتی که باد و خار راه انداخته اند شرکت کرد خوشبختانه ایران کشوری نیمه بیابانی است

شاد باشید انها که شما را یارانه بگیر کرده اند یاران زیادی برایشان باقی نمانده