وقتی به کشور دیگری برای زندگی پناه می بری تنها چیزی که باید انجام دهی قدر شناسی و تشکر است . با تبر به کسانی که تو را پناه داده اند و یا با ماشین از روی انها رد شدن یا بمب گذاشتن در استادیوم های ورزشی انها چه معنایی دارد . ؟ !
و اقعا هم علامت سوال دارد هم علامت تعجب . من به همین عبدل اباد نگاه می کنم که زادگاه من است و خلاصه کم و زیادش هر چه هست متعلق به من است و حتی نام این عبدل اباد در پسوند فامیل نود درصد مردم اینجا هست . حالا اگر کسی از شهر یا روستایی دیگر به عبدل اباد بیاید و در اینجا چاقو کشی راه بیندازد یا قاچاق چی باشد یا دزدی کند . واقعا چقدر برای ما درد ناک است .
خب اگر انسانی و از دیگران می خواهی که در یک رفتار انسانی به تو که به هر دلیلی نمی توانی در زاد گاه خودت زندگی کنی پناه بدهند پس این گونه رفتار کردن چه معنایی دارد که باعث شرمندگی تمام هم کیشان خودت شوی . متاسفانه انگ ها در دنیای حالا عمومی شده اند به خاطر جرم یک نفر یک مملکت متهم می شوند و این در حالیست که باقی ان مملکت نیز از دست همین جور افرادی بدبخت شده اند .
باید بدانیم که ما در یک سرزمین بیگانه هیچ حقی نداریم انجا خانه ما نیست اگر دنبال حق و حقوق هستیم باید انرا در سرزمین خودمان طلب کنیم همین که کسی به روی ما بخندد دلیل نمی شود یک هو تمام جسارت های انسانی مان بروز کند . واقعا اگر ترامپ می گوید فلان مرز را دیوار می کشم حرف بیراهی نیست .
البته من به مرز و بوم عقیده ای ندارم در جایی که قبل از هر دینی و هر نژادی دین انسانها انسانیت باشد . انصاف باشد . ولی در وقتی که قرار باشد گروهی با ابراز خشونت به اهداف خودشان برسند همه دنیا باید علیه انها متحد شوند . نرمی در برابر خشونت همان ضرب المثلی است که ما در بین خودمان می گوییم (( فلان خر را هر چی دست بکشی شخ تر می شه ))
هر چند کار ما از درس اخلاق گذشته ولی این حقیقت را باید گفت که زندگی کرایمند این جور حرفها نیست تا بیست سالگی که بچه ایم و از پنجاه به بعد هم که پیر شده ایم این سی سال هم که باید کار کنیم و ازدواج و به فکر بچه هایمان و بزرگتر هایمان باشیم و بار جامعه را به دوش بکشیم
افتخار من به پیر مردی است که امروز در عبدل اباد به خاک سپرده شد او که مدت ده سال قبل زنش فوت کرده بود در تمام این مدت هیچ شبی نخوابید مگر انکه چادر زنش را در آغوش گرفت تا با یاد او آرامش پیدا کند .
من به این عشق بین انسانها افتخار می کنم من به محبت بین انسانها و به لذتی که انها به هم هدیه می دهند افتخار می کنم .
آرزو دارم کشور های مهاجر پذیر هر چه زودتر به یک رای واحد برسند راهی پیدا کنند واقعا همشان دور کشورشان دیوار بکشند و به هر دلیلی چه با پول و چه با زور و چه با ترحم دیگر کسی را به کشور خودشان راه ندهند چرا که پول مردمانی هم که در بین ادمهای بدبخت پولدار شده اند چیزی جز دزدی بیشتر نیست . اینطوری اقل کم باعث می شوند ما دیگر بیشتر احساس حقارت نکنیم
برچسب:
نویسنده: مهران محمدی