فوتبال همینه

ضد حالی که از فوتبال خوردیم روی همه ضد حال هاییست که حالا کم نداریم . ما امشب شخصیت برنده شدن نداشتیم به نظر می رسد زانوهای محکمی که یک قهرمان لازم دارد را نداشتیم شاید نباید قهرمان می شدیم چون خیابونا عادت ندارند به شلوغی . همه چیز باید به هم بیاد نمی شه با کت و شلوار کفش استپ چمن پوشید . بازیکن تیم ملی باید وسط بازی بایسته و بحث کنه که به خدا من خطایی نکردم این ذهن ماست که اماده دفاع از خودش به شیوه پیر زنی است شایدم بعد از باخت مشت به سینه هامون بکوبیم . اگر همین بازی بین دو تیم لیگ خودمون بود ذهن ما بطور اتومات به جای استپ کردن دستور دیگری می داد چون ما در فرهنگ مون یک چیز داریم دور بر می داریم در برابر کسی که فرصت دفاع از خودشو نداره . ضعیف کشی رسم ماست . ولی وقتی باید محکم وایستیم کم میاریم . شخصیت برنده شدن را نداشتیم چون ریشه های ما به جای بسته شدن به حقیقت به واقعیت گره خورده . ما عادت کردیم وقتی یکی مون می پره همه مون می پریم بدون اینکه فکر کنیم چرا . ما همه جوره اماده شکست هستیم مگر اینکه طرفمون یمن باشه عراق باشه چین باشه یا ویتنام . ما با خودمان خودمان را نمی سنجیم با کمتر از خودمون قد بلند تر به نظر می رسیم .

من به نوبه خودم از کیرش ممنونم به نظر من این نهایت کاری بود که یک مربی می تونست برای ما انجام بده و از اینکه ممکنه دیگه او را در کنار تیم ملی نبینم حالم بده . ولی هر جا باشه براش بهترینها را ارزو دارم . واقعا کی رش کاری کرد که ما در این بازی برنده بودیم هیچ گلی در بازی نخوردیم که مشکل مربی درش دیده بشه . ما در این بازی نشان دادیم که چنان درگیر هستیم که فقط می خواهیم این چند لحظه بگذره . من خانواده های زیادی را دیده ام که در موقع مجلس عروسی فرزندانشان فقط می خواهند هر چه زودتر شب عروسی تموم بشه و اونا از شر این مجلس راحت بشن و اصلا یک لحظه هم فکر نمی کنن از مجلس عروسی شون لذت ببرند . این مشکل ماست از مجلس عروسیامون لذت نمی بریم از بازی فوتبالمون لذت نمی بریم از نشستن کنار هم لذت نمی بریم بیشتر تبدیل به افرادی گریز پا شده ایم که می خواهیم هر طورشده چند لحظه همدیگر را تحمل کنیم و بعد از حمع فرار کنیم . بازیکنان تیم ملی ما فرصتی نداشتن که بهترین بودنشان را در لیگ داخلی به اثبات برسونن . علامت هیس که در بازی چین فروارد ما نشون داد می خواست چی بگه به کی می خواست بگه ساکت باش شاید از این همه انتقاد خسته بود که یک انتخاب بود توسط یک فرد نه یک اقرار توسط یک ملت