ای ایران ای مرز گهر

شعر های زیادی داریم کلا برای شعر خوبیم . به اندازه ای که شعر های خوبی داریم نثر های خوبی نداریم کلا نمره شعرمون بیسته بیست تمام ولی نمره نثرمون صفره صفره تمام. مسئله اینه که کسانی که عقلی در مملکت ما داشته اند همیشه در ترس و وحشت زندگی کرده اند لذا حرفاشونو در هاله ای از ابهام بیان می کردن در لفافه حرف می زدن درسته که خیلی از مردم حرفاشون نفهمیدن و ترتیب اثر ندادن ولی خلاصه این حرفا مونده . ولی تو نثر حالمون خیلی خرابه فقط چرت و پرت تحویل هم دادیم .

من نمی دونم این شعر ای ایران مال کیه ولی واقعا این شعر یعنی اصالت ایرانی این شعر یعنی سرزمین اهورا سرزمین کورش سرزمین بابک .... من وقتی این آهنگ را می شنوم مو بر بدنم سیخ می شه خونم به حرکت مواج و رقص خودش می رسه و قتی می گه :

جان من فدای خاک پاک میهنم .

من این را به عنوان یک تعارف نمی بینم . من در اون لحظه با کمال افتخار دوست دارم در راه غرور میهنم اگه لازم باشه بمیرم . هر چند خیلی ها تلاش کرده اند صورت میهن مرا ماست مالی کنند یا با زغال سیاه کنند و ما را مشتی بی هویت عقب مونده نشون بدن که می تونن هر طور شده باهامون رفتار کنند ولی ایرانی بودن قشنگه ما در زمانی که کورش و فردوسی و حافظ و مولوی ابولعلا معری را داشتیم واقعا بومی های امریکا چی بودن در استرالیا چی خبر بود در اروپا .....

متاسفانه ما در برابر امروالقیس و سیبویه و شعرای بسیار عمیق و سکولار عرب کم نیاوردیم و با انها هم طرازی و عشق بازی کردیم شاید شعر های سعدی ترجمه خیلی از متون اعراب بود ولی ما در برابر موج تعصب و خرافه کم اوردیم و امروز باید به عنوان اعتراض از دخالت و هجوم بیگانگان به سرزمین مان هجومی که هویت ما را گرفته و ما را خار و ذلیل ساخته هر روز در صبح گاه مدارس و پادگان های نظامی و در مراسم رسمی و ... سرود ای ایران را بخوانیم بی شک این ترانه بزرگترین سرود سرزمین ماست