از متنهای فراموش شده

مملکت شلوغه و منطق تعطیل و عقل به خودش شاشیده و خرافه بیداد می کند تاریخ بداند من نبض امروزم هیچ کس حق ندارد تاریخ را تحریف کند . اول می خواهم از یک موضوع شخصی حرف بزنم . در طول این دو سه ماه گذشته سه نفر از نماد های عبدل اباد مردن که هر سه انها برای من عزیز بودن از یک درد مشترک مردن اول عباس طلا دوم میزا مامان سوم غلامرضا خان من واقعا یاد این سه نفر را گرامی می دارم من از اینکه این جور ادمهای زحمتکشی اینطور تنها می میرند متاسفم این افراد شهدای گمنام امروز ایران هستند مظلومان واقعی تاریخ این افراد هستند اینها از یک درد مشترک مردن و ان درد بی توجهی و بی کسی و فقر بود . اینها مردن چون کسانی که مال مردم را می خورن بتوانند با خیال راحت تری به جزایر قناری سفر کنند اینها مردن تا حضرات با آرامش بیشتری سر سفره های پر رنگ و لعابشان بنشینند اینها در سکوت و تنهایی مطلق در عمق بی توجهی و فراموش,ی جان دادن و هیچ آبی از آبی تکان نخورد . واقعا باید به این حضراتی که دستور شلیک گلوله به مردمی را می دهند که مشکل نان دارند دست مریزاد گفت تاریخ در برابر این توحش شما انگشت به دهان خواهد ماند شما چطور شام می خورید وقتی در مرگ میرزا مامان نقش دارید چطور می خوابید وقتی از گلوی دختر نازنینی خون فواره می کند . گیرم دنیا ندا را فراموش, کند وجدان شما جایی برای فراموش,ی ندارد . چرا همه غیر از شما اراذل و اوباشن اینطور که بنظر می رسد ما کلا مشتی اراذل و اوباشیم و خار و خسیم که چند نفر اینرا می دانند و انرا هر دم به دقیقه به ما یاد اور می شوند . زمانی دوست داشتم رئیس جمهور باشم در رویاهایم می دیدم رئیس جمهور شده ام و الان دارم می بینم چقدر بین من و این رئیس جمهور فعلی مشابهت وجود دارد هر دو اولین مسافر اتوبوسی هستیم که بر ان سوار شده ایم منتها یکی مون از در جلو سوار شده یکی مون از در عقب . کورش نخواب دیگر قلندر بیدار نیست دیگر قتل انی نیست که تیر پیشانی اش را سوراخ کرده خیابانها خط مقدم جبهه شده اند و هر کس پا به خط مقدم بگذارد باید تیر را هم قبول کند امروز قتل در خانه کلوخی میرزا مامان هم صورت می گیرد بی صدا بدون گلوله و در سکوت مطلق ایران این روزها تنها یک صدای بلند دارد صدای نعره زدن مرگ که قلدرمابانه ملتی رنجور را به تمکین وا می دارد و یکی که نجوا کنان می گوید : نزن بی انصاف ، بر مرده لگد