گم شده

خوشحالم که نام نوشته های من سکوت است واقعا اینجا سرزمین سکوت است . سرزمین سکوت هم جای بدی نیست فقط چون خیلی ها به سینمای صدا عادت کرده ان فیلم های سیاه و سفید و صامت را دوست ندارن . سرزمین سکوت وقتی ایجاد می شود که فضای حرف تنگ تر و تنگ تر می شود ان وقت سکوت فقط یک نقطه ایمن است برای انها که نه می خواهند خرافاتی باشن نه می خواهن هم رنگ جماعت باشن نه می خواهن به هیاهوی اجتماع بپیوندند نه می خواهن سر در آخور دزدی کنن و نه .... برای کسانی که می خواهند انسان باقی بمانند و در ضمن زندگی کنند چون عاشق زندگی هستند چون مست بودن هستند چون طیف های افرینش را لمس می کنند چون رنگین کمان را می بینند چون به رویش گل ها به دیدن رویاها به ابی بی کران اسمان به تلاش به مهربانی به انسانیت ایمان دارند .

سکوت می تواند اعتراض باشد . سکوت می تواند فریاد باشد سکوت می تواند داستان خودش را داشته باشد داستانهایی که با سکوت نوشته می شوند را فقط چشمهایی می توانند بخوانند که احساساتشان به گه کشیده نشده زبانشان به مصلحت باز نشده . سقوط از مقام انسانیت خیلی اسان است گاهی این سقوط درست توسط کسانی رقم می خورد که می خواهند ما را به مقام انسانیت برسانند .

من در سکوت می نویسم فارغ از مکان فارغ از زمان هستم ، حال می کنم با دی ماه سرد مشهد با شهای بلند زمستان که برای نشستن در گوشه ای دنج وقت خوبی را بوجود می اورد .

گاهی شدت ایماء و اشاره در نوشته هایم چنان منظورم را نامرئی می کند که حتی خودم هم لباسی را که دوخته ام در تن مانکن مغازه ام نمی بینم . چاره ای ندارم چنان باید هنر مندانه گم شوم که چنین بتوانم هنر مندانه خودم را ببینم . داستان چنان و چنین من نیز می ماند در سکوت محض