شناخت

بابت خیلی چیز ها هست که باید خدا را شکر کنم . یکی از ان همه چیز اینه که من موفق شدم در زندگیم خودم را بشناسم و با خودم کنار بیایم . خودم را دوست داشته باشم و طوری زندگی کنم که بتوانم روزی یا شبی سرم را بگذارم و به خواب ابدی بروم و خوشحال و ارام باشم و بقول گفتنی آسوده بخوابم .

همیشه در تب و تاب زندگی معیار های خودم را دارم و مدام به وجدانم مراجعه می کنم شاید این معیار های من با ارزشهای اجتماع سازگار نباشد ولی در هر صورت معیار مخصوص من است . البته من موفق نشدم هرگز این معیار ها را برای دیگران توضیح دهم چون یک تضاد و کشمکش دایمی در مردم دیدم گویا هر کسی به طریقی مضطرب و پریشان بود و می خواست گلیم خودش را از اب بکشد ولی در مجموع می توانم بگویم .

به فکر کردن علاقه دارم و وقتی فکر کردم به عمل کردن عقیده دارم . زیادی عمل گرا هستم و عمل گرا بودن را بطرز خاصی قبول دارم . مثلا در آشپز خانه موقعی که برنج را میزنم یک عده ای با من کار می کنند . یکی برنج را در اب می ریزد و انرا هم می زند من انجا هستم تا وقتی برنج اماده می شود و فقط می گویم احسان ( نام یکی از بچه هایی که با من هست ) . احسان نباید به من بگوید بله ، چون من بله نمی خواهم من می خواهم که او آبگردانش را پر اب کند و در دیگ بریزد و همراه او تمام کسانی که می خواهند برنج را بکشند و در صافی بریزند نیز باید آماده باشند . پس یک کلمه ی من که می گویم احسان ، کلی معنا دارد حسن سبد ها را جلو دیگ می اورد و ساربان با عجله اماده می شود که سبد ها را از جلو دست بردارد و احسان آب را در دیگ می ریزد .

عمل گرا بودن یعنی این ، یعنی اینکه جدیت کار را لمس کنیم و حتی فرصت جواب مثبت دادن هم نداشته باشیم ، در فضای جدی کار یکی نمی گوید اینجا چقدر هوا گرمه ، یکی نمی گوید خسته شده ، هیچ کس تشنه اش نیست . هیچ کس به تلفنش جواب نمی دهد . این کار است که همه چیز همه می شود .

من خوشحالم که اهل ریسک کردن هستم و معتقدم نتیجه کار همیشه بیشتر از چیزی است که ما به ان فکر می کنیم بشرطی که نتیجه را مد نظر قرار ندهیم . فقط به کار فکر کنیم و موفقیت و در امد دیگران و یا شکست و یاس آنها در ما اثری نداشته باشد .

زندگی در کنار کار و فکر و آزادی اندیشه و دوری از خرافات و برجسته بودن وجدانیات زیباست .