متن ناتمام

سال هزار سیصد ونود و پنچ پنج ماه دیگر دارد تا به سال هزار دویست نود و پنج بپیوندد و من الان می خواهم با دوستانم در سال هزارو چهارصد و نود و پنج حرف بزنم .

ما نسلی بدبخت بودیم و احتمالا برای شما هم چیزی جز بدبختی به ارث نگذاشته ایم ما خودمان وارث بدبختی های زیادی بودیم واقعا این نسلی که الان هستند هیچ تقصری ندارند اینها فقط قادر به انجام هیچ کاری نبودند . یک حس دست و پا بسته ای مردم نسل مرا گرفته است هر کسی فقط همان قدر می تواند باشد که لقمه ای نان بدست ارد و انرا دزدانه بخورد عده ای در دنیای ما هستند که همه چیز را کنترل می کنند حتی سرنوشت ادمها را هم برنامه ریزی می کنند اتهام ها در دست انهاست و قضاوت هم در دست انهاست و این ظلمی اشکار است . منطقی اش این است که شما مرا متهم کنی و کسی که تو را نمی شناسد مرا محاکمه کند لذا اگر شما دلایلی مبتنی بر قراردادهای موهوم خودت بیاوری به هیچ وجه مورد قبول نیست .

ما نسلی هستیم که عده ای در سایه که ما را کنترل می کنند همه چیز را در اختیار دارند انها موقعیت اجتماعی ما را بصورت هبه به ما می دهند لذا دیگر ما به اندازه تلاش و استعداد یا علاقه مان از اقتصاد و موقعیت اجتماعی برخوردار نیستیم . آنها عده ای را به عنوان قاضی انتخاب می کنند و عده ای را به عنوان مامور انتخاب می کنند و این طوری خیلی ساده قادر می شوند همه چیز را همان طور که می خواهند داشته باشند شاید برای شما خنده دار باشد ولی واقعا نمی شه کاری کرد چون یک مشت که بخورد تو دهنت یک عمر برات دندون نمی مونه . در کل انسان پتانسیل فراوانی برای اسارت دارد .

دلم می خواست با دوستان اینده ام بیشتر حرف بزنم و از نگاه اونا به زندگی خودم نگاه کنم ببینم واقعا حرف اونا چیه شاید ما داریم کوتاهی می کنیم

ولی این فیلم حواسم را پرت کرده