ما کجای کاریم

گوشه نشین تفکرات خویشم.

قالبی ربخته ام فیت اندام تنم

چشمهایم را از تقلای دیدن های نامربوط معاف کرده ام . و گوشهایم را بسته ام ، و به ذهنم مرخصی استعلاجی داده ام .

زندگی زیبای بیگانه پرست بود و به نگاه ملتسانه ام وقعی نگذاشت . چه سرگردان بازیهایش شدم و چه متوحش از همهمه حیاتش

گوشه رینگ بازی کردن را به دانش اموزی نشسته ام . و با طنابی که هر لحظه می رود تا زیر گویم جا خوش کند به گفتگو نشسته ام .

اینجا ایران است

این حال و روز مردمانیست که در توهم زندگی می کنن و در افسانه های مضحک