ژورنالیست

افسانه گویان قدیمی را نمی شناسیم فقط خیلی ساده در انها زندگی می کنیم واقعا تا به حال فکر کرده اید که چگونه همه ی عمرتان را مضحکه افسانه ها بوده اید . یک بار هم که شده بیایید برای خودمان منتقد ادبی بشیم حالا اگه مجله وال استریت ژورنال و منقدین لس آنجلس تایم آن روز نبوده اند که به افسانه و بازیگرانش نمره بدن چه اشکالی داره خودمان منتقد ادبی بشویم خلاصه اون هنرپیشه های قدیم هم چیزی بیشتر از لیدی گاگا و پرت پیت و جودی آلن نبوده اند . گویا انسان ذاتا موجودی افسانه سراست چون به فریب هم نوع خودش نیاز دارد پس ابتدا باید هم نوعش را تمکین خود سازد مثل سرودن شعری که برای استفاده کردن از یک موجود لطیف لازم است ... دیشب خواب تو را دیدم چه رویای پر شوری .... جالا هم قبلش کمی چت می کنن و بقول خودشان مخ می زنن

مخمان را زده اند و حالا ما اصلا متوجه نیستیم که انسانی نیستیم که متولد شده تا زندگی را ببیند بلکه ما بازیگران افسانه ها هستیم بازم دست خانم جی کی رولینگ درد نکنه که در قرن بیست و یک افسانه سرایی کرد و گر نه اگر قرار بود او این حرفها را در پانصد سال قبل از میلاد می گفت حالا خدا می داند چه بدبختی هایی بر بدبختی های ما اضافه شده بود .

ما تاوان نداشتن وبلاگ ژورنالیست کلمه در قدیم را پس می دهیم پس حالا از وبلاگ ژورنالیست کلمه هایمان دفاع کنیم تا انهایی که می خواهند افسانه هایشان را با بریدن دست و انگشت بخوردمان بدهند بدانند دیگر تاریخ مصرفشان تمام شده است