لوندی های صامت

البته اسم وبلاگ سکو تهای دنباله دار است . و وضح ترین تفسیر این اسم این است که من تصمیم خودم را گرفته ام و ان تصمیم سکوت است . سکوت برایم ارامش بهتری دارد . نمی خواهم خودم باشم همین که نصف خودم باشم یک سوم یا حتی یک پنجم و یک دهم خودم باشم کافیه . این روز ها فیلم مزرعه ی قلبها را گاهی می بینم برایم جالب است چون داستان سکوتهای دنباله دار نیز یک هارت لند است یک دختر جادو گر دارد که اسمش نیست زاد است یک دختر اواره دارد که بر اثر زلزله همه چیزش را از دست داده درست مثل جرجی یک پیرمرد دارد که اسمش گیراباش است درست مثل جک باتلت می خواهد همه چیز روال طبیعی داشته باشد و همیشه با پوشیدن پالتو چیزی را زیر لباسش قایم می کند و ... ولی اینجا نمی شه مزرعه قلبها را نوشت اینجا باید سکوت های دنباله را نوشت و سکوت قصه زندگی ماست سریالی به اندازه تمام روز هایی که زنده ایم به قامت تمام شبهایی که تنهاییم . قصه ای که در ان انسانها در سکوت حرف می زنند در سکوت به نقطه ای خیره می مانند در سکوت عاشق می شوند و لوندی هایشان را صامت بیان می کنند . گاهی سکوت دریایی است که در ساحلش می نشینند و گاهی افقی است که به ان خیره می شوند . در سکوت همه چیز مرموزتر به نظر می رسد و شاید شهوانی تر وقتی می بینم من در نون نانم مانده ام دلم هوس لاس زدن با واو را ندارد وقتی در کاسه ن نان من نانی نیست در دلم هوس سکوت مست و دیوانه وار به هر سو شعله می کشد . و این مستی را فقط من می فهمم و پهنای تاریکی شبهایی که تنهایی ام را دراز و سرد نشان می دهد . و آه ه ه ه ه چقدر این آه های دامنه دار را کش دادن می چسبد گاهی هوسم می کنم که در حباب آهم زندگی کنم بشرطی که اهم را با های دو چشم ننوشته باشم می گویند امروز سیزده بهمن ماه بوده من که تاریخ را فراموش کرده ام و دوست ندارم امید ها و افسوس هایم به تاریخی خاص پیوند بخورند . شایدم دروغ می گویند شاید همه چیز فقط یک خواب است من از این خوابها زیاد می دیدم شاید یکی از انها یک خواب بلند با چشمانی باز و دهنی وا افتاده و تحیری که دیگر مانده باید از کجایم بیرون بزند ، باشد